آبشاران

 

افزایش عملکردی است که برای اضافه کردن یک عدد به عدد دیگر استفاده می شود.برای مثال,اگر شما یک خودکار ذاشته باشید و کسی خودکار دیگری به شما بدهد,شما دو خودکار خواهید داشت.اگر شما خودکارهایی را که دریافت می کنید نگه دارید,تعداد بیشتری از آنچه در ابتدا داشتید,خواهید داشت.در این روش,همانطور که خودکار ها را اضافه می کنید,اعداد رشد می کنند.افزایش, برای شما اضافه کردن چیزهایی از یک طبیعت(نوع) به چیزهای دیگر از همان نوع (به تعدادی که لازم است تا همه ی بخش ها اضافه شوند) را ممکن می سازد.گاهی اوقات,رقم ها از یک گروه به گروه دیگر اضافه می شوند.مفهوم همچنان یکسان است,با این تفاوت که مثال قبل سریع تر بود.برای مثال,اگر شما یک گروه شامل 11 دانش آموز داشته باشید و 5 دانش آموز به آن گروه اضافه کنید,می توانید همان روش را بکار ببرید و دانش آموزان را یکی یکی اضافه کنید.اما برای سریع تر شدن عملکرد,باید گروهی از بخش رقم ها به گروه دیگر اضافه کنید.

افزایش,در ریاضیات با استفاده از علامت + انجام می شود.همین علامت در C++ نیز استفاده می شود.علامت + در سمت چپ کلید Back space قرار دارد.شما با فشار دادن Shift و = می توانید به آن دسترسی داشته باشید.

برای اضافه کردن دو مقدار,مقدار اول را به مقدار دیگر اضافه کنید.بعد از آن که اضافه کردن دو مقدار انجام شد شما مقدار جدیدی بدست خواهید آورد.یعنی اگر Value1 را به Value2 اضافه کنید,شما می نویسید Value1 + Value2  که نتیجه ی آن مقدار دیگری خواهد بود که ما می توانیم نام آن را Value3 بگذاریم.همچنین شما می توانید بیشتر از دو مقدار را به هم اضافه کنید,مانند a + b + c  .

ترتیب اضافه کردن دو یا چند مقدار مهم نمی باشد.یعنی Value1 + Value2 با

Value2 + Value1  یکسان می باشد.به همین صورت a + b + c با a + c + b و

 b + a +c یکسان می باشد.

در C++ شما می توانید برای اضافه کردن از مقادیری که از قبل دارید استفاده کنید یا مقادیر را را از طریق کاربر بدست آورید.

ساده ترین راه در C++ برای اضافه کردن مقادیر توسط یک جمع کردن ساده انجام می شود. به مثال زیر توجه کنید:

 

// Program used to get the sum of two values

#include <iostream>

using namespace std;

iint main()

{

        // Get the sum of two values

        cout << "244 + 835 = " << 244 + 835;

        cout << "\n\n";

        return 0;

}

 

نتیجه ی مثال بالا به صورت زیر خواهد بود:

244 + 835 = 1079

 

همچنین می توانید تعدادی متغیر را که قبلا ایجاد کرده اید و مقدار دهی نموده اید به هم اضافه کنید. به مثال زیر توجه کنید:

 

// Program used to get the sum of two initialized values

#include <iostream>

using namespace std;

int main()

{

        int a = 244;

        int b = 835;

        // Get the sum of a and b

        cout << a << " + " << b << " = " << a + b;

        cout << "\n\n";

        return 0;

}

 

همچنین می توانید مقادیر را از کاربر دریافت کنید,همانطور که در برنامه ی زیر شرح داده شده است:

 

// Program used to get the sum of two initialized values

#include <iostream>

using namespace std;

int main()

{

        int a, b, c;

        // Get the sum of a, b, and c.

        cout << "\nType the first value: "; cin >> a;

        cout << "The second value: "; cin >> b;

        cout << "The last value: "; cin >> c;

        cout << a << " + " << b << " + " << c << " = " << a + b + c << "\n\n";

        return 0;

}

منبع: www.functionx.com

معرفی

در جبر,عملکردها روی مقادیر عددی انجام می شوند.عملگرهای جبری با نمادهای زیر معرفی می شوند:

 

 

آموزش تمرینی:معرفی عملگرها

1-محیط برنامه نویسی خود را باز کنید و یک new project (پروژه ی جدید)با نام GCS2 بسازید.با توجه به محیط برنامه نویسی شما,اگر فایل قبلا ایجاد نشده باشد, یک فایل منبع (source file) بسازید و آن را  همانطور یا با نام exercise.ccp ذخیره کنید.

2- محتوای فایل را به صورت زیر تنظیم کنید:

#include <iostream>

using namespace std;

int main()

{

        char customerName[60], customerPhone[20];

        unsigned short shirts;

        unsigned short pants;

        unsigned short dresses;

        unsigned short ties;

        double priceShirts  = 1.25;

        double pricePants   = 2.75;

        double priceDresses = 3.25;

        double priceTies    = 1.65;

        int orderDay;

        int orderMonth;

        int orderYear;

        cout << " -=- Georgetown Cleaning Services -=-\n";

        cout << "Enter Customer Name:  ";

        cin >> ws;

        cin.getline(customerName, 60);

        cout << "Enter Customer Phone: ";

        cin.getline(customerPhone, 20);

        cout << "Enter the date this order was placed\n";

        cout << "Order Day:   ";

        cin >> orderDay;

        cout << "Order Month: ";

        cin >> orderMonth;

        cout << "Order Year: ";

        cin >> orderYear;

        cout << "Enter number of shirts: ";

        cin >> shirts;

        cout << "Enter number of pants: ";

        cin >> pants;

        cout << "Enter number of dresses: ";

        cin >> dresses;

        cout << "Enter number of ties: ";

        cin >> ties;

        cout << "\n====================================";

        cout << "\n-=- Georgetown Cleaning Services -=-";

        cout << "\n====================================";

        cout << "\nCustomer Order";

        cout << "\nCustomer Name:  " << customerName;

        cout << "\nCustomer Phone: " << customerPhone;

        cout << "\nOrder Date: " << orderMonth

                << '/' << orderDay << '/' << orderYear;

        cout << "\n------------------------------------"

                << "\nItem Type  Unit Price Qty";

        cout << "\n------------------------------------"

             << "\nShirts:      " << priceShirts << "      " << shirts

             << "\nPants:       " << pricePants << "      " << pants

             << "\nDresses:     " << priceDresses << "      " << dresses

             << "\nTies:        " << priceTies << "      " << ties

                << "\n\n";

        return 0;

}

 

3-برنامه را اجرا کرده و تمرین را انجام دهید.

4-به محیط برنامه نویسی خود بازگردید.

منبع: www.functionx.com

ما قبلا دیدم که هنگامی که یک متغیر را ایجاد می کنیم,کامپایلر سهمی از فضای حافظه ی کامپیوتر را برای نگهداری آن متغیر اختصاص می دهید.همچنین ما قبلا چند نوع داده را توضیح دادیم که چه مقدار فضا برای ذخیره سازی متغیرهای آن ها است.C++ عملگر sizeof را فراهم آورده است,که ممکن می سازد شما از مقدار فضایی که یک نوع داده یا متغیر خاص در برنامه ی شما استفاده کرده است,آگاه شوید.

4 روش استفاده از عملگر sizeof موجود می باشد:استفاده از متغیر یا نوع داده.

معمولا عملگر sizeof به صورت های زیر استفاده می شود:

sizeof VariableName;

sizeof DataType;

sizeof(VariableName);

sizeof(DataType);

 

همه ی این فرمول ها (4 فرمول) قابل قبول هستند.اما  بهتر است از استفاده از نوع داده (data type) خودداری کنید,به جز در مواردی کم که بتوانید آن را توجیه کنید.علت آن که شما باید عملگر sizeof را روی متغیر بکار ببرید این است که,اگر شما متغیر را تغییر دهید ( کلمه ی متغیر به این معناست که می تواند در سراسر برنامه تغییر کند),اگر شما هر عملکردی روی آن انجام دهید,عملگر sizeof آن را تشخیص داده و نتیجه ی صحیح(اصلاح شده) را ارائه خواهد کرد.برخی اوقات یا بیشتر اوقات,اگر شما عملگر sizeof را روی data type (نوع داده) بکار ببرید,ممکن است در پایان با باگ (اشکال) مواجه شوید.اگر خوش اقبال باشید,برنامه به سادگی کامپایل نخواهد شد. به مثال زیر توجه کنید:

#include <iostream>

using namespace std;

int main()

{

        double period = 155.50;

        int sizeOf = sizeof Period;

        cout << "The size of Period is " << sizeOf << " bytes\n\n";

        return 0;

}

 

به مثال زیر که از عملگر sizeof در صورت های مختلف استفاده کرده است توجه کنید:

 

// Use of the sizeof operator to find out how much

// space a variable or an identifier are using

#include <iostream>

using namespace std;

int main()

{

        char iChar;

        unsigned char uChar;

        signed char sChar;

        int iInt;

        short int sInt;

        unsigned int uInt;

        unsigned short int uShortInt;

        long int LInt;

        unsigned long int uLongInt;

        float iFloat;

        double iDouble;

        long double lDouble;

        cout << "The sizeof operator used on a variable\n\n";

        cout << "Identifier\t Memory Size\n"

                << "\t\t in Bytes\n";

        cout << "----------------------------------";

        cout << "\nchar\t\t\t" << sizeof(char);

        cout << "\nunsigned char\t\t" << sizeof(unsigned char);

        cout << "\nsigned char\t\t" << sizeof(signed char);

        cout << "\nint\t\t\t" << sizeof(int);

        cout << "\nshort int\t\t" << sizeof(short int);

        cout << "\nunsigned int\t\t" << sizeof(unsigned int);

        cout << "\nunsigned short int\t" << sizeof(unsigned short int);

        cout << "\nlong int\t\t" << sizeof(long int);

        cout << "\nunsigned long int\t" << sizeof(unsigned long int);

        cout << "\nfloat\t\t\t" << sizeof(float);

        cout << "\ndouble\t\t\t" << sizeof(double);

        cout << "\nlong double\t\t" << sizeof(long double);

        cout << "\n\n";

        return 0;

}

نتیجه ی مثال بالا به صورت زیر خواهد بود:

The sizeof operator used on a variable

Identifier       Memory Size

                        in Bytes

----------------------------------

char                          1

unsigned char           1

signed char               1

int                             4

short int                   2

unsigned int              4

unsigned short int     2

long int                      4

unsigned long int       4

float                           4

double                       8

long double                8

 

در حالیکه مثال قبل از نام نوع داده استفاده می کند,عملگرهای sizeof در مثال زیر بر اساس نام متغیر استفاده می شوند:

 

// Use of the sizeof operator to find out how much

// space a variable or an identifier are using

#include <iostream>

using namespace std;

int main()

{

        char iChar;

        unsigned char uChar;

        signed char sChar;

        int iInt;

        short int sInt;

        unsigned int uInt;

        unsigned short int uShortInt;

        long int LInt;

        unsigned long int uLongInt;

        float iFloat;

        double iDouble;

        long double lDouble;

        cout << "The sizeof operator used on an identifier\n\n";

        cout << "Identifier\t Memory Size\n"

                << "\t\t in Bytes\n";

        cout << "------------------------------";

        cout << "\nchar\t\t\t" << sizeof(iChar);

        cout << "\nunsigned char\t\t" << sizeof(uChar);

        cout << "\nsigned char\t\t" << sizeof(sChar);

        cout << "\nint\t\t\t" << sizeof(iInt);

        cout << "\nshort int\t\t" << sizeof(sInt);

        cout << "\nunsigned int\t\t" << sizeof(uInt);

        cout << "\nunsigned short int\t" << sizeof(uShortInt);

        cout << "\nlong int\t\t" << sizeof(LInt);

        cout << "\nunsigned long int\t" << sizeof(uLongInt);

        cout << "\nfloat\t\t\t" << sizeof(iFloat);

        cout << "\ndouble\t\t\t" << sizeof(iDouble);

        cout << "\nlong double\t\t" << sizeof(lDouble);

        cout << "\n\n";

        return 0;

}

منبع: www.functionx.com

در درس قبل آموختیم که هنگامی که یک متغیر را ایجاد می کنیم,کامپایلر مقداری از فضای حافظه را به آن اختصاص می دهد.C++ یک عملگر فراهم آورده است که می تواند به شما بگوید که کدام قسمت حافظه به متغیر اختصاص داده شده است یا متغیر در کجای حافظه قرار گرفته است.این کار با استفاده از عملگر آدرس که توسط & ارائه می شود,انجام می شود.

برای دسترسی به آدرس متغیر,عملگر & را در سمت چپ متغیر فرار دهید.آدرس یک عدد هگزادسیمال می باشد.به مثال زیر توجه کنید:

#include <iostream>

using namespace std;

int main()

{

        int number = 46;

        cout << "\n&Number = " << &number;

        return 0;

}

 

نتیجه ی مثال بالا به صورت زیر خواهد بود:

&Number = 0012FED4

منبع: www.functionx.com

عملگر افزایش,برای افزایش 1 واحدی مقدار یک عدد یا یک متغیر استفاده می شود.عملگر افزایش توسط ++ مورد استفاده قرار می گیرد.چون آن کمی بیشتر از دیگر موضوعات پیچیده است,در درس های بعد آن را آموزش خواهیم داد.

عملگر کاهش,برای کاهش 1 واحدی مقدار یک عدد یا یک متغیر استفاده می شود.عملگر کاهش توسط  –مورد استفاده قرار می گیرد. چون آن کمی بیشتر از دیگر موضوعات پیچیده است,در درس های بعد آن را آموزش خواهیم داد.

منبع: www.functionx.com

همانطور که در خط کش بخش اول مشاهده کردید,اعدادی که در سمت چپ 0 قرار دارند,باید یک علامت اضافی که نماد – می باشد را داشته باشند.مانند 12- ,448- ,32706- .یک مقدار همراه با – عدد منفی محسوب می شود.

علامت – باید در سمت چپ عددی که منفی می باشد قرار بگیرد.

به خاطر داشته باشید که اگر عددی علامت نداشت,مثبت محسوب خواهد شد.بنابراین,هرگاه عددی منفی باشد,باید دارای علامت – باشد.به همین روش,اگر شما بخواهید عددی را از مثبت به منفی تغییر دهید,یک علامت منفی به سمت چپ آن اضافه کنید.

در اینجا به یک مثال که دو متغیر استفاده می کند که یکی مقدار مثبت و دیگری مقدار منفی دارد,توجه کنید:

 #include <iostream>

using namespace std;

int main()

{

        int number1 = 802;

        int number2 = -62;

        cout << "The value of the first number is: " << number1 << "\n";

        cout << "The value of the second number is: " << number2 << "\n";

        return 0;

}

منبع: www.functionx.com

 

جبر به عنوان نوعی خط کش برای دسته بندی اعداد می باشد.در وسط این خط کش عدد 0 قرار دارد.اعداد قرار گرفته در سمت چپ 0,اعداد منفی می باشند و اعداد قرار گرفته در سمت راست 0,اعداد مثبت می باشند:

 

-∞		-6	-5	-4	-3	-2	-1		1	2	3	4	5	6		+∞
0
-∞		-6	-5	-4	-3	-2	-1		1	2	3	4	5	6		+∞

 

برای نشان دهید یک عدد مثبت است,می توانید یک علامت + در سمت چپ آن بنویسید.مانند 4+ , 228+ , 90335+.در این مورد نماد + یک عملگر یگانی نامیده می شود,چرا که تنها روی یک عامل عمل می کند.

عملگر یگانی مثبت را در هنگام استفاده باید در سمت چپ عامل قرار دهید و هرگز در سمت راست آن قرار ندهید.

به عنوان یک قرار داد ریاضی,هنگامی که یک مقدار مثبت است,شما نیازی به بیان آن با عملگر + ندارید و می توانید عدد را بدون هیچ نمادی که نشان دهد عدد مثبت است,بنویسید.بنابراین,اعداد 4+ , 228+ , 90335+ می توانند و بهتر است به صورت 4 , 228, 90335, بیان شوند.چرا که مقداری که بدون علامت نمایش داده شود,unsigned محسوب می شود,که در درس های قبل آن را آموزش دادیم.

برای بیان یک متغیر به صورت مثبت یا unsigned,می توانید آن را تنها تایپ کنید.به مثال زیر توجه کنید:

#include <iostream>

using namespace std;

int main()

{

        int number = +802;

        cout << "The value of the number is: " << number << "\n";

        return 0;

}

منبع: www.functionx.com

معرفی

یک عملکرد یک کنش است که روی یک مقدار یا بیشتر برای اصلاح مقداری که توسط یک یا هر دو متغیر نگه داشته شده است انجام می شود یا برای تولید یک مقدار جدید توسط ترکیب متغیر ها می باشد.بنابراین,یک عملکرد حداقل با استفاده از یک نماد و یک مقدار انجام می شود.نماد استفاده شده برای عملکرد,عملگر (operator)  نامیده می شود.یک متغیر یا یک مقدار که عملکرد بر روی آن انجام می شود عامل (operand) نامیده می شود.

عملگر یگانی,عملگری است که عملکرد را تنها بر روی یک عامل انجام می دهد.

اگر عملگر روی دو عامل,عمل کند به صورت باینری (دو دویی) محسوب می شود.

 

منبع: www.functionx.com